Fór í dag á þennan líka æðislega veitingastað, sem allir hafa pottþétt farið á áður nema ég af því að ég er ennþá að hrissta af mér matvendnina, og fékk mér súpu-og-salat-hlaðborð. Og borðaði algjörlega yfir mig.
Já, þetta var semsagt staðurinn Kryddlegin Hjörtu þar sem ég fékk mér hnetu og kjúklingasúpu sem var himnensk, og smakkaði líka tómatsúpuna og sjávarréttasúpuna sem voru báðar mjög góðar. Ég mæli eindregið með þessu í hádeginu, þó þetta sé kannski ekki mjög ódýrt -ca. 1500- aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaallavega...
Á föstudaginn er ég að fara út í fyrsta skipti síðan 2009, sem er nú bókstaflega heil öld síðan, og ætla að gera allt það sem ég er búin að neita mér um;
Versla (sem er búið að vera erfitt að komast hjá útaf þessum útsölum)
Borða óhollt (blessað átakið)
Djamm-og-djúsa!
Já ég get ekki lýst því hversu spennt ég er. Og hérna eru myndir af staðnum:
Í gærkveldi var ég svo heppin að rekast á Marie Antoinette leikstýrða af Sofia Coppola í sjónvarpinu rétt þegar hún var að hefjast. Þetta var í annað sinn sem ég sá hana og mér fannst hún alveg jafn frábær í annað sinn. Þó svo að það söguþráðurinn sé ekki ótrúlega spennandi þá heldur hún mér algjörlega við efnið. Það er eitthvað þarna og ég er spennt að vita hvað gerist.
Þessi mynd heillar mig svo. Litirnir, stíllinn, uppsetningin, tónlistin og stemmningin. Sofia Coppola er meistari! Ég elska hvernig fötin sýna Marie Antoinette breytast í gegnum myndina.
Ég get ekki sagt að myndin fari mjög rétt með staðreyndir en hún er svo sannkölluð veisla fyrir augað. Ef þú hefur ekki séð þessa mynd þá skaltu skella henni á to-do listann.
Ég afsaka óhóflegan fjölda af myndum en fann svo margar fallegar að allar að vera með.
Í miðri myndinni kom lag sem mér fannst það svo fallegt og ég kannaðist svo við. Ég vissi að ég hefði heyrt það remixað með einhverju öðru lagi. Ég eyddi því klukkutíma í að finna eftir að myndinni var lokið því að annars myndi ég brjálast(svona litlir hlutir fara í taugarnar á mér). Að lokum fann ég það eftir að hafa hlustað á allan diskinn. Lagið heitir Avril 14th.
Eftir að hafa hlustað á allt lagið gerði ég mér loksins grein fyrir hvar ég hafði hlustað á lagið svo nýlaga. (hefst 1.35 í Avril 14th) En ég hafði heyrt það hjá KANYE WEST. Lagið er af nýja meistarastykkinu hans My Beautiful Dark Twisted Fantasy og lagið er Blame Game. Virkilega flott.
Þetta ótrúlega hús er svo sannarlega "one of a kind". Það er í Fafe fjöllunum í norður Portúgal og heitir A Casa do Penedo eða House of Stone. Það var byggt árið 1974 sem sumarhús einnar fjölskyldu. Það sem er svo merkilegt að það er byggt á milli og skorið út í 4 stóra steina. Í húsinu eru tvær
hæðir og innisundlaug!
Vitor Rodrigues, núverandi eigandi húsins, þurfti að flytja út og auka öryggisgæslu hússins með skotheldum gluggum og útidyrahurð úr stáli vegna ágegna ferðamanna. En ég býst við að hann komi þangað af og til í fríum sínum. Ég held að ég væri ein af þessum brjáluðu ferðamönnum ef ég fengi tækifæri til að ferðast um Portúgal. Húsið minnir mig á kletta- og steinhús íslenskra álfa og huldufólks. Eða eins og ég ímynda mér þau.
Hér vil ég deila með ykkur nýja uppáhaldslaginu mínu.
Þetta er lagið I follow rivers með hinni sænsku Lykke Li. Myndbandið kom út fyrir nokkrum dögum. Það er nokkuð fullkomin dagsetning útaf snjónum sem er búinn að taka yfir Reykjavík.
Hér var ég að finna æðislega síðu. Er búin að gleyma mér aðeins á henni í kvöld. Þessi síða er frábær fyrir mig því að eg á ekki mikinn pening til að ferðast þessa daganna.
Síðan heitir Google Art Project. Með síðunni er hægt að skoða einhver helstu og merkilegustu söfn heimsins. Á nokkrum sekúndum er því hægt að skreppa til New York á The Metropolian Museum of Art. Svo á síðunni er gengið um safnið og listaverkin skoðuð með svo mikillri nákvæmni að það liggur við að maður standi beint fyrir framan það með smásjá. Einnig er hægt að búa til sína eigin möppu með öllum sínum uppáhalds verkum.
Þessi síða er ferðlag fyrir fátæka manninn. Hvorki þarf að borga flug til borgarinnar né aðgöngumiða inná safnið. Held að þetta borgi sig.
Wheatfield with Cypresses e. Van Gogh
Woman with Parrot e. Gustave Courbet
Mars and Venus United by love e. Paolo Veronese
In the Conservatory e. Eduoard Manet
Bal du Moulin de la Galette e. Auguste Renoir
(þetta verk er reyndar ekki á neinum af söfnunum sem eru í boði, en þetta er bara í svo miklu uppáhaldi að það varð að fá að vera með)
Ég hef komist að þeirri niðurstöðu að ég hef verið að "obsessa" aðeins of mikið yfir útliti og heilsu. . Því ég er í átaki. En erum við ekki alltaf í átaki? Mér líður allavega þannig. Þannig að ég ætla að kalla þetta lífstílsbreytingu.
Og ég er búin að vera að missa mig á youtube (þegar ég hef ekkert að gera) að horfa á heimildaþætti og myndbönd á við þessi:
Og ég get horft eeendalaust á svona myndbönd. Án gríns.
En þá sérstaklega þau bresku, þar sem ég er að fara til Edinborgar eftir hálfan mánuð.
Þess vegna er ég líka að safna pening. Þannig að ég fór að selja í Kolaportinu, í svona þriðja skiptið á ævinni. Og ég hef komist að því að það er ekki staður sem ég höndla í svona langan tíma, þó ég kíki oft þangað til að versla (en það er allt annað). Ég hef t.d. aldrei fengið svona mikinn varaþurrk á ævinni, og ég kenni staðnum algjörlega um.
En mig langar að posta nokkrum myndum af vélmennum, af engri sérstakri ástæðu.
Hin fallegafallega Scarlett Johansson er andlit Moet & Chandon árið 2011. Þetta eru nokkrar myndir úr nýju herferðinni. Mér finnst þessar myndir svo ævintýralegar.
Ég vildi að ég gæti verið þarna með henni í galakjól að drekka og skála.
Þessi mynd hér fyrir neðan fær að fylgja með því hún er einfaldlega svo falleg.
Hefði ekkert á móti einni svona. Henni fylgir penni svo hægt sé að skrifa eitthvað fallegt á flöskuna.
Efast um að hægt sé að fá hana í Ríkinu hér en ég ætla að hafa augun opin.
Um daginn fékk ég lánaðan disk hjá Guðrúnu með Joni Mitchell. Síðan þá hefur diskurinn verið á repeat og ekki fengið að vera í friði. Joni Mitchell er í einu orði frábær. Ég dáist að henni. Ég hef komist að því að hún er ekki aðeins tónlistarkona heldur er hún málari og ljóðskáld líka. Það má því kalla hana fjöllistakonu.
Hún fæddist í Kanada árið 1943 og skemmtileg tilviljun hér. Pabbi hennar er að hluta til norskur og pabbi minn er norskur. Kannski erum við tvær þá skyldar. Líklega ekki en það má alltaf vona.
Eftir að hafa lokið menntaskóla og einu ári í listaháskóla ákvað hún að söngurinn rétta leiðin fyrir sig og flutti því til Toronto til að reyna að gera feril úr þeim hæfileika sínum. En stuttu eftir að hún fluttist þangað eignaðist hún dóttur. Hún sá ekki fram á að geta gefið dóttur sinni það líf sem hún átti skilið og gaf hana því frá sér til ættleiðingar. Það má sjá í mörgum lögum hennar að þessi lífreynsla hafði mikil áhrif á hana. Sérstaklega er það áberandi í laginu Chinese Café/Unchained Melody. Þar talar hún um að hún þekkir ekki dóttur sína því að hún gat ekki alið hana upp. Þær sameinuðust þó seinna og ég veit ekki betur en þær eiga í ágætu sambandi í dag.
Hún skrifaði fyrsta samningin sinn árið 1967 við Reprise Records og kom fyrsti diskurinn út ári seinna. Mörg lög urðu vinsæl hjá henni en diskurinn sem kom henni á kortið var Court and Spark (1974). Árið 2002 tilkynnti hún að hún ætlaði að hætta í tónlistarbransanum vegna hversu ósátt hún væri við tónlistarbransinn og hvernig hann væri orðinn í dag. En hún kom þó með nýjan disk, Shine, árið 2007. Á tónlistarferli sínum hefur hún gefið út 19 diska samtals og hlotið mörg verðlaun og viðurkenningar fyrir tónlistina sína.
Hún er haft áhrif á marga tónlistarmenn og verið mörgum "inspiration". Þar á meðal þeirra eru Led Zeppelin, Morrisey, Elvis Costello, Björk, Johanna Newsom og Madonna. Að mínu mati er hún því eins og menntagyðjur grísku goðafræðinnar. En þær voru verndargyðjur ýmissa listgreina. Það er mjög erfitt að flokka tónlistina hennar í einn flokk en auðveldast er að segja að hún spili jazz og folk blandaða tónlist. Sjálf sagði hún: “I looked like a folksinger, even though the moment I began to write, my music was not folk music. It was something else that had elements of romantic classicism to it.”
Ég hef fengið að kynnast lögunum hennar á ýmsan hátt. Fyrsta lagið með Joni Mitchell heyrði ég þegar ég var sirka 7 ára. Enþá hafði Janet Jackson tekið viðlagið úr “Big Yellow Taxi” og rappað það upp. Ég fæ alltaf jafnmikið nostralgíukast þegar ég heyri það lag. En fyrsta skiptið sem ég heyrði lag með henni fyrir alvöru var þegar ég var 13 ára og heyrði lagið “Both Sides Now” í klassísku jólamyndinni Love Actually. En ég byrjaði ekki að hlusta almennilega á hana fyrr en í kringum 18 ára þegar vinkona mín tók lagið “A Case of You” í Söngvakeppni Framhaldskólanna. Síðan þá hef ég reglulega tekið mín Joni Mitchell köst og virðist vera í einu núna þessa dagana.
Aðeins of svöl kona!
Hér læt ég fylgja með lagið California því þar vil ég vera núna!
oooog eitt gamalt og gott upp á gamanið. Hér er lagið hennar Janet Jackson
sem sló svo eftirminnilega í gegn.
p.s. hér er linkur yfir á síðuna með málverkunum hennar fyrir áhugasama.
